Od nowego roku możemy od szpitala domagać się odszkodowania, jednak błąd, jaki został popełniony musiał by mieć miejsce po 1 stycznia 2012r. Zgodnie z rozporządzeniem przy każdym urzędzie wojewódzkim działać powinna komisja do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych. Do komisji takiej można skierować wniosek o ewentulane odszkodowanie. Powinien on jednak zwierać kilka elementów. Na pierwszym miejscu powinna się znaleźć informacja na temat skutków błędów lekarskich lub tez pielęgniarki. Mamy tu do wyboru cztery sytuacja: zakażenie, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia i śmierć. Kolejna sprawa to dowody i ich opis dotyczące na przykład źle postawionej diagnozy. Może być na przykład opis nieprawidłowo przeprowadzonej operacji czy tez podania niewłaściwych leków. We wniosku takim powinniśmy tez zamieścić sumę odszkodowania. Aby wniosek był rozpatrzony to trzeba wnieść opłatę w wysokości 200zł na konto wojewódzkiego urzędu. Potem komisja musi zbadać sprawę i określić czy pacjent faktycznie został poszkodowany na skutek błędu lekarskiego. Komisja na ten fakt ma cztery miesiące. Jeśli komisja przyzna, że słusznie popełniono błąd i należy się odszkodowanie to do akcji wkracza ubezpieczyciel danego szpitala. On też zaproponuje wysokość odszkodowania. Ma on wziąć przy tym pod uwagę przede wszystkim skutki błędu, rozpatrzy czy osoba może normalnie pracować, uczyć się, czy przypadkiem nie będzie wymagała do opieki osoby trzeciej. Maksymalna kwota odszkodowania to 100 000 zł. Chyba, że pacjent zmarł w takiej sytuacji jego spadkobiercy mogą otrzymać nawet trzy razy tyle. Ale o stawkę ta mogą się starać najbliżsi tacy jak zona czy dzieci. Dalsi krewni mogą otrzymać niższe kwoty. Gdy kwota zostanie przyznana i nie satysfakcjonuje ona poszkodowanych to można udać się do sądu. Jak wiadomo procesy toczą się zazwyczaj długie lata, ale sąd może nam zasadzić odszkodowanie dużo wyższe niż zaproponuje ube3zpieczyciel? Ale jeśli przyjmiemy pieniądze, jakie nam zaoferowało postępowanie przed komisja to nie możemy już wejść na drogę sadową. Od nowego roku, zatem jesteśmy pod większa ochrona prawną, jeśli uważasz, że personel szpitala popełnił poważny błąd to możesz dochodzić odszkodowania przed specjalna komisją, jeśli nie będziesz zadowolony z zaproponowanej kwoty odszkodowania to pozostaje sąd.

Urazy stawu barkowego
Mamy zimę, na dworze jest ślisko a to stwarza ryzyko poślizgnięcia się i upadku. W wyniku tego zdarzenia może dojść do urazu stawu barkowego. Podobna sytuacja może mieć miejsce podczas uprawiania sportów takich jak łyżwy czy jazda na nartach. Staw ramienny to najruchliwszy jednocześnie najwrażliwszy na kontuzje staw naszego ciała. W miejscu tym jest dość mało elementów kostnych, stabilność mu zapewniają otaczające go mięśnie i sąsiednie stawy. Wraz z wiekiem, gdy elastyczność mięśni i innych elementów konstrukcji staje się coraz gorsza to urazy barku są coraz częstsze. Prawię połowę tych urazów stanowią złamania położonej najbliżej niego szyjki kości ramiennej. Jednym z głównych czynników jest słabość kości. W grupie osób, które mają problemy ze stawem barkowym przeważają kobiety. Jeśli tylko pojawi się silny ból u Cebie trwa on dość długo to powinno się dokonać dokładniejszej diagnostyki. Taki stan może wskazywać na różny stopień uszkodzenia w obrębie stawu. Częstym urazem jest złamanie guzka większego umiejscowionego przy szyjce kości ramiennej. Postępowanie zależy od rozległości złamania. Jeśli jest ono niewielkie to wystarczy usztywnienie ręki na chuście trójkątnej. Jeśli uszkodzenie jest większe to już może się okazać konieczny opatrunek gipsowy. W najgorszym przypadku Konieczn jest operacja. Jeśli odłamy stawów będą się przemieszczały to grozi to nie tylko zranieniem stawu, ale tez tętnic. Można udać się do pobliskiej apteki b farmaceuta dokonał oględzin i coś nam doradził. Pierwszą pomocą jest zimy okład np. śnieg, przyłożony na kilka sekund. W celu złagodzeni a dolegliwości można choremu podać paracetamol lub niesterydowy lek przeciwzapalny. Ważne jest to by nie nastawiać barku samemu. Czynność tę powinien dopiero wykonać lekarz po wykonaniu prześwietlenia. Na czas transportu postarajmy się jak najbardziej rękę unieruchomić. Najlepiej delikatnie zgiąć ją w łokciu i zawinąć bandażem.  Już kolejnego dnia trzeba rozpocząć rehabilitację, dzięki czemu poprawimy krążenie krwi w całej ręce, doprowadzi to z czasem do zmniejszenia jej obrzęk. Przed zdjęciem opatrunku trzeba znowu wykonać prześwietlenie. Dzięki rehabilitacji po pewnym czasie bark wróci do pierwotnej formy, co da nam możliwość normalnego funkcjonowania i uprawiana sportów takich jak chociażby jazda na nartach. Warto mieć ochraniacze pod ubraniem, które w razie upadku ochraniają nas przed stłuczeniem.

Terapia antybiotykami wymaga od nas przestrzegania zaleceń lekarza. Antybiotyki to nie są zwykłe leki, więc i standardowo z nimi nie postępujemy. Każdy z nas kilka razy w swym życiu przyjmował antybiotyk, jednak z różnym skutkiem. Pierwszą zasadą, którą musimy stosować przy terapii antybiotykami jest to by ich nie nadużywać. Ich skuteczność jest duża, lecz ma swe granice. Pamiętaj, że leki te działają na bakterie i grzyby a na wirusy nie. Antybiotyków nie powinno się zatem stosować przy przeziebienu i grypie. Mimo tego e leki te są na receptę to czasem zdarza się ich nadużywanie. Czasem, bowiem zostaną nam jakieś z poprzedniej terapii. Leczenie infekcji wirusowych antybiotykiem nie ma sensu. Mało tego wiąże się też to z ryzkiem e bakterie uodpornią się na antybiotyk, one oswajają się z tymi preparatami. Gdy będą potrzebne to może się okazać, że antybiotyki są nieskuteczne. Nie warto też terapii antybiotykami udoskonalać i ulepszać. Lekarze ostrzegają, że witaminy mogą wchodzić w reakcje z antybiotykami, czasem wzmagają tez rozwój bakterii. Najlepszym okresem na przyjmowanie takich środków jak witaminy czy minerały to rekonwalescencja. Kolejną sprawą jest t, że wiele osób po zażyciu antybiotyku czuje się lepiej, odstawia go i nie kończy kuracji. Pierwsze oznaki powrotu do zdrowia często ą mylące.  W wielu przypadkach to tylko oznaka, że działanie bakterii zostało przytłumione. Cały czas podczas brania antybiotyków prowadź oszczędny tryb życia. Najlepiej leżeć w łóżku, jeśli mamy taką możliwość. Przy braniu antybiotyków ważny też jest czas pomiędzy kolejnymi dawkami.  Przyjmowanie go w ściśle określonych odstępach czasu jest bardzo ważne. Jeśli przyjmiemy za małą dawkę lub za późno to bakterie mogą przezwyciężyć antybiotyk i dodatkowo mogą zacząć się an niego uodparniać. Antybiotyki to dość delikatne substancje, dlatego musimy je odpowiednio przechowywać. Pod wpływem ciepła rozkładają się na substancje szkodliwe dla zdrowia. Dlatego elki trzeba trzymać w lodówce na dolnej półce, chyba, że w ulotce podano inaczej. Przeterminowane koniecznie trzeba wyrzucić. Wypijane podczas kuracji napoje mogą mieć wpływ na działanie leku. Najlepiej popijać je niegazowaną Wdą mineralną z małą zawartością soli mineralnych. Zakazuje się całkowicie popijania preparatów tego typu kwaśnymi płynami, tonikiem, colą, mlekiem, kefirami, kawą, herbatą. W okresie zimowym nieraz dogrzewamy się w solarium. Na czas antybiotykoterapii warto zrezygnować z opalania.

W społeczeństwie krąży opinia, że kobiety mają mocniejsze serce niż mężczyźni. Dlatego też rzadziej chorują na chorobę wieńcową i zawał. Jednak nie jest to prawda, kobiety chorują tak samo często jak mężczyźni, faktem jest jednak, że o dziesięć lat później. Obecnie na choroby serca (jak wynika e statystyk) umierają panie niż panowie. Serce kobiety jednak nie różni się niczym od tego męskiego. Jest nieco mniejsze i lżejsze. Dodatkowo tętnice, które doprowadzają do niego krew są węższe. Różnice te nie mają wpływu na jego pracę. Cały mit o mocniejszym sercu wziął się stad, że kobiety mają estrogeny, hormon, który chroni w pewnym stopniu serce. Rozszerza on i ujednolica naczynia krwionośne. Estrogeny wstrzymują też groźny cholesterol i hamują rozwój miażdżycy. Jednak wiele osób przecenia jego możliwości. Udowodniono, że menopauza nie zwiększa drastycznie ryzyka chorób serca u kobiet. Po wielu badaniach okazało się, że estrogeny chronią układ krążenia, lecz nie w wystarczającym stopniu. Sporo kobiet w obecnych czasach prowadzi męski tryb życia, nadużywają alkoholu, palą papierosy, często funkcjonują w stresie. Kobiety powinny dbać o serce przez całe Zycie a nie dopiero wtedy jak nadejdzie menopauza. Choroby serca u pań są rozpoznawane później niż u panów. Kobiety częściej lekceważą swoje dolegliwości, często myślą tylko o dzieciach zapominając o całej reszcie. Nie bez winy są też lekarze. Często bagatelizują one objawy występujące u kobiet. U kobiet tak samo jak u mężczyzn występuje choroba niedokrwienna, jej objawem jest Dawiach ból zamostkowy, najczęściej pojawia się on podczas wysiłku i ma charakter pieczący, gniecie i rozpiera klatkę. Jest on często odbierany, jako intensywny. Kobiety z tą chorobą opowiadają ze mają problemy z przełykaniem, duszności, ból szyi, odczuwają lęk oraz zmęczenie. Często jest bagatelizowany i mylony z bólem żołądka czy też zmianami w kręgosłupie. Jeśli chodzi o zwał sera to u kobiet częściej jest on nierozpoznany, często dopiero elektrokardiogram pokazuje, że doszło do zawału. Czasem, bowiem przebiega on bezbólowo. W sporej ilości zamiast bólu występuje uczucie potwornej duszności, bóle karku, duże wyczerpanie, ból pleców. Wśród wszystkich chorób ta jest najbardziej babska. Chodzi o to, że jest ona przede wszystkim rozpoznawana tylko u kobiet. Atakuje miedzy 45 a 55 rokiem życia, rozpoznamy ja po dławiącym bólu charakterystycznym dla choroby wieńcowej.